anne huic seruabar leto? mea signa secuti,quis pugnae auspicium dedimus, caeduntur, et absensaccipio gemitus uocesque ac uerba uocantumHannibalem. quis nostra satis delicta piabitTartareus torrens?’ simul haec fundebat et unaspectabat dextram ac leti feruebat amore.Tunc Iuno, miserata uirum, pastoris in orauertitur ac siluis subito procedit opacisatque his adloquitur uersantem ingloria fata:‘Quaenam te siluis accedere causa subegitarmatum nostris? num dura ad proelia tendis,magnus ubi Ausoniae reliquos domat Hannibal armis?si uelox gaudes ire et compendia gratasunt tibi, uicino in medios te tramite ducam.’adnuit atque onerat promissis pectora largispastoris patresque docet Carthaginis altaemagna repensuros, nec se leuiora daturum.praecipitem et uasto superantem proxima saltucircumagit Iuno ac fallens regione uiarumnon gratam inuito seruat celata salutem.Interea Cadmea manus, deserta pauensque,non ullum Hannibalem, nusquam certamina cernitsaeui nota ducis. pars ferro occumbere credunt,pars damnasse aciem et diuis cessisse sinistris.ingruit Ausonius uersosque agit aequore totorector. iamque ipsae trepidant Carthaginis arces:impletur terrore uago cuncta Africa pulsisagminibus, uolucrique fuga sine Marte ruentestendunt attonitos extrema ad litora cursusac Tartessiacas profugi sparguntur in oras;pars Batti petiere domos, pars flumina Lagi.sic ubi, ui caeca tandem deuictus, ad astraeuomuit pastos per saecula Vesbius igniset pelago et terris fusa est Vulcania pestis,uidere Eoi, monstrum admirabile, Sereslanigeros cinere Ausonio canescere lucos.At fessum tumulo tandem regina propinquosistit Iuno ducem, facies unde omnis et atraeapparent admota oculis uestigia pugnae.qualem Gargani campum Trebiaeque paludem