nec donare fugam. cadit uno uulnere Thyrmis,non uno Rhodanus, profligatumque sagittalancea deturbat Morinum et iam iamque cadentem.cedentis urget, totas largitus habenas,Liuius acer equo et turmis abeuntibus infertcornipedem. tunc auersi fugientia colladisicit ense Mosae. percussit pondere terramcum galea ex alto lapsum caput: at residentemturbatus rapuit sonipes in proelia truncum.hic Cato (nam medio uibrabat et ipse tumultu)Si, primas inquit ‘bello cum amisimus Alpes,hic iuueni oppositus Tyrio foret! hei mihi quantacessauit Latio dextra, et quot funera Poenisdonarunt praui suffragia tristia campi!’Iamque inclinabant acies, cunctisque pauoremGallorum induerat pauor, et Fortuna ruebatSidonia: ad Rutulos Victoria uerterat alas.celsus ceu prima reflorescente iuuentaibat consul ouans, maior maiorque uideri.ecce trahens secum canentem puluere turmamductor Agenoreus subit, intorquensque lacertistela sonat: ‘Cohibete fugam. cui cedimus hosti?nonne pudet? conuersa senex marcentibus annisagmina agit. nunc, quaeso, mihi nunc dextera in armisdegenerat, nostrique piget? mihi Belus auorumprincipium, mihi cognatum Sidonia Didonomen, et ante omnis bello numerandus Hamilcarest genitor. mihi, cui cedunt montesque lacusqueet campi atque amnes, frater. me magna secundumCarthago putat Hannibali, me Baetis in orisaequant germano passae mea proelia gentes.’talia dum memorat, medios ablatus in hostis,ut noua conspecti fulserunt consulis arma,hastam praepropero nisu iacit. illa per orasaerati clipei et loricae tegmina summoincidit haud felix umero parceque petitumperstrinxit corpus nec multo tincta cruore,uana sed optanti promisit gaudia Poeno.Turbati Rutuli, confusaque pectora uisuterrifico. tunc increpitans conamina consul: