Natales, Ovidi, tuas AprilisUt nostras amo Martias Kalendas.Felix utraque lux diesque nobisSignandi melioribus lapillis!Hic vitam tribuit, sed hic amicum.Plus dant, Quinte, mihi tuae Kalendae.Natali tibi, Quinte, tuo dare parva volebamMunera; tu prohibes: inperiosus homo es.Parendum est monitis, fiat quod uterque volemusEt quod utrumque iuvat: tu mihi, Quinte, dato.Si mihi Picena turdus palleret oliva,Tenderet aut nostras silva Sabina plagas,Aut crescente levis traheretur harundine praedaPinguis et inplicitas virga teneret aves:Cara daret sollemne tibi cognatio munus,Nec frater nobis nec prior esset avus.Nunc sturnos inopes fringuillarumque querellasAudit et arguto passere vernat ager;Inde salutatus picae respondet arator,Hinc prope summa rapax miluus astra volat.Mittimus ergo tibi parvae munuscula chortis:Qualia si recipis, saepe propinquus eris.Luce propinquorum, qua plurima mittitur ales,Dum Stellae turdos, dum tibi, Flacce, paro,Succurrit nobis ingens onerosaque turba,In qua se primum quisque meumque putat.Demeruisse duos votum est; offendere pluresVix tutum; multis mittere dona grave est.Qua possum sola veniam ratione merebor:Nec Stellae turdos nec tibi, Flacce, dabo.Spendophoros Libycas domini petit armiger urbis:Quae puero dones tela, Cupido, para,Illa quibus iuvenes figis mollesque puellas:Sit tamen in tenera levis et hasta manu.Loricam clipeumque tibi galeamque remitto;Tutus ut invadat proelia, nudus eat:Non iaculo, non ense fuit laesusve sagitta,Casside dum liber Parthenopaeus erat.Quisquis ab hoc fuerit fixus, morietur amore.O felix, si quem tam bona fata manent!