et quot venales iniuria fecerit agrosSed qui sermones, quam foedae bucina famae!quid nocet haec? inquit, ‘tunicam mihi malo lupiniquam si me toto laudet vicinia pagoexigui ruris paucissima farra secantem.’scilicet et morbis et debilitate carebis,et luctum et curam effugies, et tempora vitaelonga tibi posthac fato meliore dabuntur,si tantum culti solus possederis agriquantum sub Tatio populus Romanus arabat.mox etiam fractis aetate ac Punica passisproelia vel Pyrrhum inmanem gladiosque Molossostandem pro multis vix iugera bina dabanturvulneribus; merces haec sanguinis atque laborisnullis visa umquam meritis minor, aut ingrataecurta fides patriae; saturabat glaebula talispatrem ipsum turbamque casae, qua feta iacebatuxor et infantes ludebant quattuor, unusvernula, tres domini; sed magnis fratribus horuma scrobe vel sulco redeuntibus altera cenaamplior et grandes fumabant pultibus ollae:nunc modus hic agri nostro non sufficit horto.Inde fere scelerum causae, nec plura venenamiscuit aut ferro grassatur saepius ullumhumanae mentis vitium quam saeva cupidoinmodici census, nam dives qui fieri vult,et cito vult fieri; sed quae reverentia legum,quis metus aut pudor est umquam properantis avari?‘vivite contenti casulis et collibus istis,o pueri,’ Marsus dicebat et Hernicus olimVestinusque senex; ‘panem quaeramus aratro,qui satis est mensis; laudant hoc numina ruris,quorum ope et auxilio gratae post munus aristaecontingunt homini veteris fastidia quercus.nil vetitum fecisse volet quem non pudet altoper glaciem perone tegi, qui summovet Eurospellibus inversis: peregrina ignotaque nobisad scelus atque nefas, quaecumque est, purpura ducit.’Haec illi veteres praecepta minoribus, at nuncpost finem autumni media de nocte supinum