protinus ad censum, de moribus ultima fietquaestio. ‘quot pascit servos? quot possidet agriiugera? quam multa magnaque paropside cenat?’quantum quisque sua nummorum servat in arca,tantum habet et fidei, iures licet et Samothracumet nostrorum aras, contemnere fulmina paupercreditur atque deos dis ignoscentibus ipsis.Quid quod materiam praebet causasque iocorumomnibus hic idem, si foeda et scissa lacerna,si toga sordidula est et rupta calceus alterpelle patet, vel si consuto vulnere crassumatque recens linum ostendit non una cicatrix?nil habet infelix paupertas durius in se,quam quod ridiculos homines facit. exeat, inquit,“si pudor est, et de pulvino surgat equestricuius res legi non sufficit, et sedeant hiclenonum pueri quocumque ex fornice nati;hic plaudat nitidi praeconis filius interpinnirapi cultos iuvenes iuvenesque lanistae”:sic libitum vano, qui nos distinxit, Othoni.quis gener hic placuit censu minor atque puellaesarcinulis impar? quis pauper scribitur heres?quando in consilio est aedilibus? agmine factodebuerant olim tenues migrasse Quirites.Haut facile emergunt quorum virtutibus opstatres angusta domi, sed Romae durior illisconatus: magno hospitium miserabile, magnoservorum ventres, et frugi cenula magno,fictilibus cenare pudet, quod turpe negabistranslatus subito ad Marsos mensamque Sabellamcontentusque illic Veneto duroque cucullo.Pars magna Italiae est, si verum admittimus, in quanemo togam sumit nisi mortuus, ipsa dierumfestorum herboso colitur si quando theatromaiestas tandemque redit ad pulpita notumexodium, cum personae pallentis hiatumin gremio matris formidat rusticus infans,aequales habitus illic similesque videbisorchestram et populum, clari velamen honorissufficiunt tunicae summis aedilibus albae,