sustinet; ac primi percussus nube soporishorruit et dulces excussit ab arbore somnos.contra Tartareis Colchis spumare veneniscunctaque Lethaei quassare silentia ramiperstat et adverso luctantia lumina cantuobruit atque omnem linguaque manuque fatigatvim Stygiam, ardentes donee sopor occupet iras.iamque altae cecidere iubae, nutatque coactumiam caput atque ingens extra sua vellera cervix,ceu refluens Padus aut septem proiectus in amnesNilus et Hesperium veniens Alpheos in orbem.ipsa caput cari postquam Medea draconisvidit humi, fusis circum proiecta lacertisseque suumque simul flevit crudelis aluminum:'non ego te sera talem sub nocte videbamsacra ferens epulasque tibi, nee talis hiantimella dabam ac nostris nutribam fida venenis.quam gravida nunc mole iaces, quam segnis inertemflatus habet; nec te saltem, miserande, peremi.heu saevum passure diem: iam nulla videbisvellera, nulla tua fulgentia dona sub umbra.cede adeo inque aliis senium nunc digere lucisimmemor, oro, mei, nec me tua sibila totoexagitent infesta mari. sed tu quoque cunctas,Aesonide, dimitte moras atque effuge raptisvelleribus. patrios exstinxi noxia tauros;terrigenas in fata dedi; fusum ecce draconiscorpus habes, iamque omne nefas, iam, spero, peregi.'quaerenti tunc deinde viam, qua se arduus herosferret ad aurigerae caput arboris,'eia, per ipsumscande age et adverso gressus' ait 'imprime dorso.'nec mora fit. dictis fidens Cretheia prolescalcat et aeriam quamvis perfertur ad ornum,cuius adhuc rutilam servabant bracchia pellem,nubibus accensis similem aut cum veste recinctalabitur ardenti Thaumantias obvia Phoebo.corripit optatum decus extremumque laboremAesonides, longosque sibi gestata per annosPhrixeae monumenta fugae vix reddidit arborcum gemitu, tristesque super coiere tenebrae.