stabat, ut extremis desertus ab orbibus aclis,quem iam lassa dies austrique ardentis harenae,aut quem Riphaeas exstantem rursus ad arcesnix et caerulei Boreae ferus abstulit horror,cum subito attoniti longissima Phasidis undaCaucaseaeque trabes omnisque Aeetia tellusfulsit et ardentes stabula effudere tenebras.ac velut ex una siquando nube corusciira Iovis torsit geminos mortalibus ignes,aut duo cum pariter ruperunt vincula ventidantque fugam: sic tunc claustris evasit uterquetaurus et immani proflavit turbine flammasarduus atque atro volvens incendia fluctu.horruit Argoae legio ratis, horruit audaxqui modo virgineis servari cantibus Idasflebat et invito prospexit Colchida vultu.non tulit ipse moras seseque immisit Iason;diversos postquam ire videt, galeamque minantemquassat et errantem dextra ciet obvius ignem.cunctatus paulum subito furit. aequora non sicin scopulos irata ruunt eademque receduntfracta retro. bis fulmineis se flatibus infertobnubitque virum, sed non incendia Colchisadspirare sinit, clipeoque inliditur ignisfrigidus, et viso pallescit flamma veneno.inicit Aesonides dextram adque ardentia mittitcornua, dein totis propendens viribus haeret.ille virum atque ipsam tunc te, Medea, recusansconcutit et tota nitentem carminis iraportat iners; tandem gravius mugire recedensincipit et fesso victus descendere cornu.respicit hinc socios immania vincula poscensAesonides, iamque ora premit trahiturque trahitqueobnixusque genu superat cogitque trementessub iuga aena toros. alium dehinc turbida Colchisexarmat lentumque offert timideque minantem,iamque propinquanti noctem implicat; ille fatiscensin caput inque umeros ipsa vi molis et iraeproruit. invadit totusque incumbit Iasondesuper atque suis detixum flatibus urget,