sensi et Bebrycio supremam in litore pugnamiam propior iamque hoc animam solamine mulcens.non ego nunc, magno quod cretus Agenore Phineus,aut memorem, mea quod vates insedit Apollopectora; praesentis potius miserescite fati.nec mihi diversis erratum casibus orbemamissas aut flere domos aut dulcia tempuslumina; consuetis serum est ex ordine fatisingemere. Harpyiae semper mea pabula servant,fallere quas nusquam misero locus: ilicet omnesdeveniunt niger intorto ceu turbine nimbus,iamque alis procul et sonitu mihi nota Celaeno;diripiunt verruntque dapes foedataque turbantpocula, saevit odor surgitque miserrima pugna,parque mihi monstrisque fames. sprevere quod omnespollueruntque manu quodque unguibus excidit atrishas mihi fert in luce moras. nec rumpere fatamorte licet; trahitur victu crudelis egestas.sed vos o servate precor, praedicta deorumsi non falsa mihi, vos finem imponite poenis.nempe adsunt, qui monstra fugent, Aquilonia prolesnon externa mihi; nam rex ego divitis Hebriiunctaque vestra meo quondam Cleopatra cubili.'Nomen ad Actaeae Calais Zetesque sororisprosiliunt, Zetesque prior 'quem cernimus?' inquit.'tune ille Odrysiae Phineus rex inclitus orae?tu Phoebi comes et nostro dilecte parenti?o ubi nunc regni generisque ubi gloria? quam teexedit labor et miseris festina senectus.quin age, mitte preces; namque est tibi nostra voluntas,si non ira deum vel si placabilis urget.'sustulit hic geminas Phineus ad sidera palmas'te'que ait, 'invisum quae nunc premis, ira Tonantis,ante precor, nostrae tandem iam parce senectae;sit modus, et fore credo equidem; nam vestra voluntasquid, iuvenes, sine pace deum? nec credite culpamsaevitiae scelerumve mihi nunc crimina pendi:fata loquax mentemque Iovis quaeque abdita solusconsilia et terris subito ventura parabatprodideram miserans hominum genus; hinc mihi tanta