tristia fata manent? sic te olim pergere sensi,Iuppiter, iniustae quando mihi virginis armisconcidit infelix et nunc chaos implet Orion.nec tibi nunc virtus aut det fiducia nostri,nate, animos opibusque ultra ne crede paternis.iam iam aliae vires maioraque sanguine nostrovincunt fata Iovis, potior cui cura suorum est.atque ideo neque ego hanc tumidis avertere ventistemptavi tenuive ratem, nec iam mora mortihinc erit ulla tuae. reges preme, dure, secundos.'abstulit inde oculos, natumque et tristia linquensproelia sanguineo terras pater alluit aestu.Principio fluvios gentemque et litora ductorexplorare iubet, paulumque egressus Echioninvenit obscura gemitus in valle trahentemclam iuvenem et caesi maerentem nomen amici.ille virum ut contra venientem umbrataque vidittempora Parrhasio patris de more galeropaciferaeque manu nequiquam insignia virgae,'heu fuge', ait 'certo, quicumque es, perdite, passu,dum datur.' obstipuit visu Nonacria proles,quid ferat admirans. postquam remeare monentemocius et dictis perstantem cernit in isdem,abripit et sociis, quae sint ea, promere cogit.ille manum tendens 'non haec' ait 'hospita vobisterra, viri, non hic ullos reverentia rituspectora; mors habitat saevaeque hoc litore pugnae.iam veniet diros Amycus qui tollere caestusimperet et vasto qui vertice nubila pulset.talis in advectos Neptuni credita prolesaeternum furit atque aequae virtutis egentesceu superum segnes ad iniqua altaria taurosconstituit, tandem ut misero lavet arma cerebro.consulite atque fugae medium ne temnite tempus.namque isti frustra quisquam concurrere monstroaudeat; et quaenam talem vidisse voluptas?'ductor ad haec 'Bebryxne venis diversaque regicorda gerens (melior vulgi nam saepe voluntas),hostis an externis fato delatus ab oris?et tua cur Amycus caestu nondum obruit ora?'