quid si nunc aliquis patriis rapturus ab orisDeidamian eat viduaque e sede revellatattonitam et magni clamantem nomen Achillis?’illius ad capulum rediit manus ac simul ingensimpulit ora rubor: tacuit contentus Ulixes.Excipit Oenides: ‘quin, o dignissima caeliprogenies, ritusque tuos elementaque primaeindolis et, valida mox accedente iuventa,quae solitus laudum tibi semina pandere Chiron,virtutisque aditus, quas membra augere per artes,quas animum, sociis multumque faventibus edis?sit pretium longas penitus quaesisse per undasScyron et his primos arma ostendisse lacertis.’Quem pigeat sua facta loqui? tamen ille modesteincohat, ambiguus paulum propiorque coacto:‘dicor et in teneris et adhuc reptantibus annis,Thessalus ut rigido senior me monte recepit,non ullos ex more cibos hausisse nec almisuberibus satiasse famem, sed spissa leonumviscera semianimisque lupae traxisse medullas.haec mihi prima Ceres, haec laeti munera Bacchi,sic dabat ille pater, mox ire per invia secumlustra gradu maiore trahens visisque docebatadridere feris nec fracta ruentibus undissaxa nec ad vastae trepidare silentia silvae.iam tunc arma manu, iam tunc cervice pharetrae,et ferri properatus amor durataque multosole geluque cutis; tenero nec fluxa cubilimembra, sed ingenti saxum commune magistro,vix mihi bissenos annorum torserat orbesvita rudis, volucres cum iam praevertere cervoset Lapithas cogebat equos praemissaque cursutela sequi; saepe ipse gradu me praepete Chiron,dum velox aetas, campis admissus agebatomnibus, exhaustumque vago per gramina passulaudabat gaudens atque in sua terga levabat.saepe etiam primo fluvii torpore iubebatire supra glaciemque levi non frangere planta.hoc puerile decus, quid nunc tibi proelia dicamsilvarum et saevo vacuos iam murmure saltus?