imperium mulcente toga. bibe talia pronisauribus, haec certent tibi conciliare propinqui,haec iterent comites praecepta senesque paterni.Iamque alio moliris iter nec deside passuire paras; nondum validae tibi signa iuventaeinrepsere genis, et adhuc tenor integer aevi.nec genitor iuxta; fatis namque haustus iniquisoccidit et geminam prolem sine praeside linquens.nec saltem teneris ostrum puerile lacertisexuit albentique umeros induxit amictu,quem non corrupit pubes effrena novaequelibertas properata togae! ceu nescia falcissilva comas tollit fructumque exspirat in umbras.at tibi Pieriae tenero sub pectore curaeet pudor et docti legem sibi dicere mores;tunc hilaris probitas et frons tranquilla nitorqueluxuriae confine tenens pietasque per omnesdispensata modos; aequaevo cedere fratrimirarique patrem miseraeque ignoscere matri,admonuit fortuna domus, tibine illa nefandapocula letalesque manu componere sucosevaluit, qui voce potes praevertere morsusserpentum atque omnes vultu placare novercas?infestare libet manes meritoque precatupacem auferre rogis; sed te. puer optime, cernoflectentem visus et talia dicta parantem:‘parce, precor, cineri: fatum illud et ira nocentumParcarum crimenque dei, mortalia quisquispectora sero videt nec primo in limine sistitconatus scelerum atque animos infanda parantes.excidat illa dies aevo nec postera credantsaecula! nos certe taceamus et obruta multanocte tegi propriae patiamur crimina gentis.exegit poenas, hominum cui cura suorum,quo Pietas auctore redit terrasque revisit,quem timet omne nefas, satis haec lacrimandaque nobisultio, quin saevas utinam exorare liceretEumenidas timidaeque avertere Cerberon umbraeimmemoremque tuis citius dare manibus amnem.’Macte animo, iuvenis! sed crescunt crimina matris,