non minus hoc, fortis quam si tibi panderet ipseBellipotens aquilas torvaque induceret oracasside, vade alacer maioraque disce mereri!Ipse malas vires et lamentabile carmenElysio de fonte mihi pulsumque sinistraeda. genitor praedoete, lyrae. neque enim antra moveriDelia nec solitam fas est impellere Cirrhamte sine. Corycia quicquid modo Phoebus in umbra,quicquid ab Ismariis monstrabat collibus Euhan,dedidici. fugere meos Parnasia crinesvellera, funestamque hederis inrepere taxumextimui trepidamque—nefas!—arescere laurum.certe ego, magnanimum qui facta attollere regumibam altum spirans Martemque aequare canendo.quis sterili mea corda situ. quis Apolline mersofrigida damnatae praeduxit nubila menti?stant circum attonitae vatem et nil dulce sonantesnec digitis nec voce deae. dux ipsa silentifulta caput cithara, qualis post Orphea raptumastitit, Hebre, tibi, cernens iam surda ferarumagmina et immotos sublato carmine lucos.At tu seu membris emissus in ardua tendensfulgentesque plagas rerumque elementa recenses,quis deus, unde ignes, quae ducat semita solem,quae minuat Phoeben quaeque integrare latentemcausa queat, notique modos extendis Arati,seu tu Lethaei secreto in gramine campiconcilia heroum iuxta manesque beatos.Maeonium Ascraeumque senem, non segnior umbraaccolis alternumque sonas et carmina misces:da vocem magno, pater, ingeniumque dolori,nam me ter relegens caelo terque ora retexensLuna videt residem nullaque Heliconide tristessolantem curas; tuus ut mihi vultibus ignisinrubuit cineremque oculis umentibus hausi,vilis honos studiis, vix haec in munera solvoprimum animum, tacitisque situm depellere curisnunc etiam labente manu nec lumine siccoordior adclinis tumulo, quo molle quiescisiugera nostra tenens, ubi post Aeneia fata