spem simulant vultu, flentem notat illa maritum,ille modo infernae nequiquam flumina Lethesincorrupta rogat, nunc anxius omnibus arisinlacrimat signatque fores et pectore tergetlimina; nunc magni vocat exorabile numenCaesaris, heu durus fati tenor! estne quod illinon liceat? quantae poterant mortalibus annisaccessisse morae, si tu, pater, omne teneresarbitrium? caeco gemeret Mors elusa barathrolongius et vacuae posuissent stamina Parcae.Iamque cadunt vultus oculisque novissimus errorobtunsaeque aures, nisi cum vox sola maritinoscitur; illum unum media de morte reversamens videt, illum aegris circumdat fortiter ulnisimmotas obversa genas, nec sole supremolumina, sed dulci mavult satiare marito.tum sic unanimum moriens solatur amantem:‘pars animae victura meae, cui linquere possimo utinam, quos dura mihi rapit Atropos, annos:parce, precor, lacrimis, saevo ne concute planctupectora, nec crucia fugientem coniugis umbram.linquo equidem thalamos, salvo tamen ordine mortis,quod prior: exegi longa potiora senectatempora; vidi omni pridem te flore nitentem,vidi altae propius propiusque accedere dextrae,non in te fatis, non iam caelestibus ullisarbitrium: mecum ista fero. tu limite coeptotende libens sacrumque latus geniumque potenteminrequietus ama, nunc, quod cupis ipse iuberi,da Capitolinis aeternum sedibus aurum,quo niteat sacri centeno pondere vultusCaesaris et propriae signet cultricis amoremsic ego nec Furias nec deteriora videboTartara et Elysias felix admittar in oras.’haec dicit labens sociosque amplectitur artushaerentemque animam non tristis in ora marititranstulit et cara pressit sua lumina dextra.At iuvenis magno flammatus pectora luctununc implet saevo viduos clamore penates,nunc ferrum laxare cupit, nunc ardua tendit