alma Venus thalamo pulsa modo nocte iacebatamplexu duro Getici resoluta mariti.fulcra torosque deae tenerum premit agmen Amorum;signa petunt qua ferre faces, quae pectora figiimperet; an terris saevire an malit in undis,an miscere deos an adhuc vexare Tonantem.ipsi animus nondum nec cordi fixa voluntas,fessa iacet stratis, ubi quondam conscia culpaeLemnia deprenso repserunt vincula lecto.hic puer e turba volucrum, cui plurimus ignisore manuque levi numquam frustrata sagitta,agmine de medio tenera sic dulce profaturvoce—pharetrati pressere silentia fratres.‘Scis ut, mater," ait " nulla mihi dextera segnismilitia; quemcumque hominum divumque dedisti,uritur, at quondam lacrimis et supplice dextraet votis precibusque virum concede moveri,o genetrix: duro nec enim ex adamante creati,sed tua turba sumus, clarus de gente Latinaest iuvenis, quem patriciis maioribus ortumnobilitas gavisa tulit praesagaque formaeprotinus c nostro posuit cognomina caelo,hunc egomet tota quondam—tibi dulce—pharetraimprobus et densa trepidantem cuspide fixi.quamvis Ausoniis multum gener ille petitusmatribus, edomui victum dominaeque potentisferre iugum et longos iussi sperare per annos,ast illam summa leviter—sic namque iubebas—lampade parcentes et inerti strinximus arcu.ex illo quantos iuvenis premat anxius ignes,testis ego attonitus, quantum me nocte diequeurgentem ferat, haud ulli vehementior umquamincubui, genetrix, iterataque vulnera fodi.vidi ego et immiti cupidum decurrere campoHippomenes, nec sic meta pallebat in ipsa;vidi et Abydeni iuvenis certantia remisbracchia laudavique manus et saepe natantipraeluxi: minor ille calor, quo saeva tepebantaequora: tu veteres, iuvenis, transgressus amores,ipse ego te tantos stupui durasse per aestus