non tulit Amphion vultumque et in ora loquentistelum immane rotat; sed ferri lumine diroturbatus sonipes sese dominumque retorsitin latus atque avidam transmisit devius hastam,acrior hoc iuvenem stricto mucrone petebatAmphion, cum se medio Latonia campoiecit et ante oculos omnis stetit obvia vultu.Haerebat iuveni devinctus amore pudicoMaenalius Dorceus, cui bella suumque timoremmater et audaces pueri mandaverat annos.huius tum vultu dea dissimulata profatur:‘hactenus Ogygias satis infestasse catervas,Parthenopaee, satis; miserae iam parce parenti,parce deis, quicumque favent.’ nec territus ille:‘hunc sine me — non plura petam — fidissime Dorceu,sternere humi, qui tela meis gerit aemula teliset similes cultus et frena sonantia iactat.frena regam, cultus Triviae pendebitis altolimine,, captivis matrem donabo pharetris.’audiit et mixto risit Latonia fletu.viderat hanc caeli iamdudum in parte remotaGradivum complexa venus, dumque anxia Thebascommemorat Cadmumque viro caraeque nepotesHarmoniae, pressum tacito sub corde doloremtempestiva movet: ‘nonne hanc,Gradive, protervamvirginitate vides mediam se ferre virorumcoetibus? utque acies audax et Martia signatemperet? en etiam donat praebetque necandostot nostra de gente viros, huic tradita virtus,huic furor? agrestes superest tibi figere dammas.’desiluit iustis commotus in arma querellisBellipotens, cui sola vagum per inane ruentiIra comes, reliqui sudant ad bella Furores,nec mora, cum maestam monitu Letoida duroincrepat adsistens: ‘non haec tibi proelia divumdat pater; armiferum ni protinus improba campumdeseris, huic aequam nosces nec Pallada dextrae.’quid faciat contra? premit hinc Mavortia cuspis,hinc plenae tibi, parve, colus, Iovis inde severivultus: abit solo post haec evicta pudore.