qualiter Isthmiaco nondum Nereida portuLeucothean planxisse ferunt, dum pectore anhelofrigidus in matrem saevum mare respuit infans.At pater arcano residens Ismenos in antro,unde aurae nubesque bibunt atque imbrifer arcuspascitur et Tyrios melior venit annus in agros,ut lamenta procul, quamquam obstrepit ipse, novos-queaccepit natae gemitus, levat aspera muscocolla gravemque gelu crinem, ceciditque solutapinus adulta manu dimissaque volvitur urna.illum per ripas annoso scrupea limoora exsertantem silvae fluviique minoresmirantur: tantus tumido de gurgite surgit,spumosum attollens apicem lapsuque sonoropectora caerulcae rivis manantia barbae.obvia cognatos gemitus casumque nepotisNympharum docet una patrem monstratque cruentumauctorem dextramque premit: stetit arduus altoamne, manuque genas et nexa virentibus ulviscornua concutiens sic turbidus ore profundoincipit: ‘huncne mihi, superum regnator, honorem,quod totiens hospesque tuis et conscius actis —nec memorare timor — falsa nunc improba frontecornua, nunc vetitam currus deiungere Phoeben,dotalesque rogos deceptaque fulmina vidipraecipuosque alui natorum? an vilis et illisgratia? ad hunc certe repsit Tirynthius amnem,hac tibi flagrantem Bromium restinximus unda.aspice, quas fluvio caedes, quae funera portem,continuus telis alioque adopertus acervo.omne vadum belli series tenet, omnis anhelatunda nefas, subterque animae supraque recenteserrant et geminas iungunt caligine ripas.ille ego clamatus sacris ululatibus amnis,qui molles thyrsos Baccheaque cornua purofonte lavare feror, stipatus caedibus artasin freta quaero vias; non Strymonos impia tantostagna cruore natant, non spumifer altius HebrusGradivo bellante rubet, nee te admonet altrixunda tuasque manus, iam pridem oblite parentum