Asperat Aonios rabies audita cruentiTydeos; ipsi etiam minus ingemuere iacentemInachidae, culpantque virum et rupisse querunturfas odii; quin te, divum implacidissime, quamquampraecipuum tunc caedis opus, Gradive, furebas,offensum virtute ferunt, nec comminus ipsumora, sed et trepidos alio torsisse iugales,ergo profanatum Melanippi funus acerbovolnere non aliis ultum Cadmeia pubesinsurgunt stimulis, quam si turbata sepulcrisossa patrum monstrisque datae crudelibus urnae,accendit rex ipse super: ‘quisquamne Pelasgismitis adhuc hominemque gerit? iam morsibus uncis —pro furor! usque adeo tela exsatiavimus! — artusdilacerant. nonne Hyrcanis bellare putatistigribus, aut saevos Libyae contra ire leones?et nunc ille iacet — pulchra o solacia leti! —ore tenens hostile caput, dulcique nefandusimmoritur tabo; nos ferrum immite facesque,illis nuda odia, et feritas iam non eget armis.sic pergant rabidi claraque hac laude fruantur,dum videas haec, summepater. sed enim hiscere camposconquesti terraeque fugam mirantur; an istosvel sua portet humus?’ magno sic fatus agebatprocursu fremituque viros, furor omnibus idemTydeos invisi spoliis raptoque potiricorpore, non aliter subtexunt astra catervaeincestarum avium, longe quibus aura nocentemaera desertasque tulit sine funere mortes;illo avidae cum voce ruunt, sonat arduus aetherplausibus, et caelo volucres cessere minores.Fama per Aonium rapido vaga murmure campumspargitur in turmas, solito pernicior indexcum lugenda refert, donec, cui maxima fandodamna vehit, trepidas lapsa est Polynicis ad aures.deriguit iuvenis lacrimaeque haesere paratae,et cunctata fides; nimium nam cognita virtusOenidae credi letum suadetque vetatque.sed postquam haud dubio clades auctore reperta est,nox oculos mentemque rapit; tum sanguine fixo