huc aderit coniunx, illi funesta reservasupplicia: illa tua, rector bone, dignior ira.’accipit ille preces indignaturque moveri.ut leo Massyli cum lux stetit obvia ferri,tunc iras, tunc arma citat; si decidit hostis,ire supra satis est vitamque relinquere victo.Interea vittis lauruque insignis opimacurrus et egregiis modo formidatus in armisluce palam, fusus nulli nullique fugatus,quaeritur: absistunt turmae, suspectaque tellusomnibus, infidi miles vestigia campicircuit, atque avidae tristis locus ille ruinaecessat et inferni vitatur honore sepulcri,nuntius hortanti diversa in parte maniplosAdrasto, vix ipse ratus vidisse, Palaemon .advolat et trepidans — steterat nam forte cadentiproximus inspectoque miser pallebat hiatu —verte gradum, fuge, rector ait, ‘si Dorica saltemterra loco patriaeque manent, ubi liquimus, arces,non armis, non sanguine opus: quid inutile ferrumstringimus in Thebas? currus humus impia sorbetarmaque bellantesque viros; fugere ecce videturhic etiam, quo stamus, ager. vidi ipse profundaenoctis iter ruptaque soli compage ruentemillum heu, praesagis quo nullus amicior astris,Oecliden, frustraque manus cum voce tetendi.mira loquor, sulcos etiamnum rector equorumfumantemque locum et spumis madida arva reliquit.nec commune malum est: tellus agnoscit alumnos,stat Thebana acies.’ stupet haec et credere Adrastuscunctatur; sed Mopsus idem trepidusque ferebatActor idem, iam fama novis terroribus audaxnon unum cecidisse refert, sponte agmina retronon exspectato revocantum more tubarumpraecipiant: sed torpet iter, falluntque ruentesgenua viros; ipsique — putes sensisse — repugnantcornipedes nulloque truces hortamine parent,nec celerare gradum nec tollere lumina terra,fortius incursant Tyrii, sed vesper opacuslunares iam ducit equos; data foedere parvo