aut epulae fecere moram; properatur in hostemmore fugae, nec monstra tenent, quae plurima nectitprodigialc canens certi fors praevia fati.quippe serunt diros monitus volucresque feraequesideraque aversique suis decursibus amnes,infestumque tonat pater et mala fulgura lucent;terrificaeque adytis voces clusaeque deorumsponte fores; nunc sanguineus, nunc saxeus imber,et subiti manes flentumque occursus avorum,tunc et Apollineae tacuere oracula Cirrhae,et non adsuetis pernox ululavit Eleusinmensibus, et templis Sparte praesaga reclusisvidit Amyclaeos — facinus! — concurrere fratres.Arcades insanas latrare Lycaonis umbrasnocte ferunt tacita, saevo decurrere campoOenomaum sua Pisa refert; Aeheloon utroquedeformem cornu vagus infamabat Acarnan.Perseos effigiem maestam exorantque Mycenaeconfusum Iunonis ebur; mugire potentemInachon agricolae, gemini maris incola narratThebanum toto planxisse Palaemona ponto,haec audit Pelopea phalanx, sed bellicus ardorconsiliis obstat divum prohibetque timeri.Iam ripas, Asopc, tuas Boeotaque ventumflumina, non ausae transmittere protinus alaehostilem fluvium; forte et trepidantibus ingensdescendebat agris, animos sive imbrifer arcus,seu montana dedit nubes, seu fluminis illamens fuit obiectusque vado pater arma vetabat.tunc ferus Hippomedon magno cum fragmine ripaecunctantem deiecit equum, ducibusque relictisgurgite de medio frenis suspensus et armisite viri clamat, ‘sic vos in moenia primusducere, sic clusas voveo perfringere Thebas.’praecipitant cuncti fluvio puduitque secutos.ac velut ignotum si quando armenta per amnempastor agit, stat triste pecus, procul altera tellusomnibus et late medius timor: ast ubi ductortaurus init fecitque vadum, tunc mollior unda,tunc faciles saltus, visaeque accedere ripae.