illa redit querulaeque domus mirata quietemiam stupet impendens advectosque horrida maestoexcutit ore cibos, cum solus in arbore paretsanguis et errantes per capta cubilia plumae.Ut laceros artus gremio miseranda recepitintexitque comis, tandem laxata dolorivox invenit iter, gemitusque in verba soluti:‘o mihi desertae natorum dulcis imago,Archemore, o rerum et patriae solamen ademptaeservitiique decus, qui te, mea gaudia, sontesexstinxere dei, modo quem digressa reliquilascivum et prono vexantem gramina cursu?heu ubi siderei vultus? ubi verba ligatisimperfecta sonis risusque et murmura soliintellecta mihi? quotiens tibi Lemnon et Argosueta loqui et longa somnum suadere querella!sic equidem luctus solabar et ubera parvoiam materna dabam, cui nunc venit inritus orbaelactis et infelix in vulnera liquitur imber.nosco deos: o dura mei praesagia somninocturnique metus, et numquam impune per umbrasattonitae mihi visa venus! quos arguo divos?ipsa ego te — quid enim timeam moritura fateri? —exposui fatis, quae mentem insania traxit?tantane me tantae tenuere oblivia curae?dum patrios casus famaeque exorsa retractoambitiosa meae — pietas haec magna fidesque! — cxsolvi tibi, Lemne, nefas; ubi letifer anguis,ferte, duces, meriti si qua est mihi gratia duri,si quis honos dictis, aut vos exstinguite ferro,ne tristes dominos orbamque inimica revisamEurydicen, quamquam haud illi mea cura dolendocesserit, hocne ferens onus inlaetabile matristransfundam gremio? quae me prius ima sub umbrasmergat humus?’ simul haec terraque et sanguine voltumsordida magnorum circa vestigia regumvertitur, et tacite maerentibus imputat undas.Et iam sacrifici subitus per tecta Lycurginuntius implerat lacrimis ipsumque domumque,ipsum adventantem Persei vertice sancto