terga solo siccique nocens furit igne veneni,stagna per arentesque lacus fontesque repressosvolvitur et vacuis fluviorum in vallibus errat,incensusque siti liquidum nunc aera lambitore supinato, nunc arva gementia radenspronus adhaeret humo, si quid viridantia sudentgramina; percussae calidis adflatibus herbae,qua tulit ora, cadunt, moriturque ad sibila campus:quantus ab Arctois discriminat aethera plaustrisAnguis et usque Notos alienumque exit in orbem;quantus et ille sacri spiris intorta movebatcornua Parnassi, donec tibi, Delie, fixusvexit harundineam centeno volnere silvam.Quis tibi, parve, deus tam magni pondera fatisorte dedit? tune hoc vix prima ad limina vitaehoste iaces? an ut inde sacer per saecula Graisgentibus et tanto dignus morerere sepulcro?occidis extremae destrictus verbere caudaeignaro serpente puer, fugit ilicet artussomnus, et in solam patuerunt lumina mortem.cum tamen attonito moriens vagitus in aurasexcidit et ruptis immutuit ore querellis,qualia non totas peragunt insomnia voces,audiit Hypsipyle, facilemque negantia cursumexanimis genua aegra rapit; iam certa malorummentis ab augurio sparsoque per omnia visulustrat humum quaerens et nota vocabula parvonequiquam ingeminans: nusquam ille, et prata recentesamisere notas, viridi piger accubat hostiscollectus gyro spatiosaque iugera complet,sic etiam obliqua cervicem expostus in alvo.horruit infelix visu longoque profundumincendit clamore nemus; nec territus ille,sed iacet; Argolicas ululatus flebilis auresimpulit; extemplo monitu ducis advolat ardensArcas eques causamque refert, tunc squamea demumtorvus ad armorum radios fremitumque virorumcolla movet: rapit ingenti conamine saxum,quo discretus ager, vacuasque impellit in aurasarduus Hippomedon, quo turbine bellica quondam