Atropos. existis casus: bella horrida nobis,atque iterum Tydeus.’ dicit, vittaque ligatisfrondibus instantes abigit monstratque cruorem.Stabat inops comitum Cocyti in litore maestoLaius, immiti quem iam deus ales Avernoreddiderat. dirumque tuens obliqua nepotem—noscit enim vultu—non ille aut sanguinis haustus,cetera ceu plebes, aliumve accedit ad imbrem,immortale odium spirans, sed prolicit ultroAnnius vates: ‘Tyriae dux inelyte Thebes.cuius ab interitu non ulla Amphionis arcesvidit amica dies. o iam satis ulte cruentumexitium et multum placata minoribus umbra,quos miseranda fugis: iacet ille in funere longo,quem fremis. et iunctae sentit confinia mortis.obsitus exhaustos paedore et sanguine vultuseiectusque die: sors leto durior omni,crede mihi! quaenam immeritum vitare nepotemcausa tibi? confer vultum et satiare litantisanguine venturasque vices et funera bellipande vel infensus vel res miserate tuorum,tunc ego te optata vetitam transmittere Lethenpuppe dabo placidumque pia tellure reponamet Stygiis mandabo deis.’ mulcetur honorismuneribus fingitque genas, dein talia reddit:‘cur tibi versanti manes, aequaeve sacerdos,lectus ego augurio tantisque potissimum umbris,qui ventura loquar: satis est meminisse priorum,nostrane praeclari, pudeat, consulta nepotesposcitis? illum, illum sacris adhibete nefastis.qui laeto fodit ense patrem, qui semet in ortusvertit et indignae regerit sua pignora matri,et nunc ille deos Furiarumque atra fatigatconcilia et nostros rogat haec in proelia manes,quodsi adeo placui deflenda in tempora vates.dicam equidem, quo me Lachesis, quo torva Megaerausque sinunt: bellum, innumero venit undique bellumagmine. Lernaeosque trahit fatalis alumnosGradivus stimulis; hos terrae monstra deumquetela manent pulchrique obitus et ab igne supremo