et fletu signata genas, ad celsa verendiibat tecta patris, parvumque sub ubere caroThessandrum portabat avo iam nocte supremaante novos ortus, ubi sola superstate plaustroArctos ad oceanum fugientibus invidet astris.utque fores iniit magnoque adfusa parenti est:‘cur tua cum lacrimis maesto sine coniuge supplexlimina nocte petam, cessem licet ipsa profari,scis genitor, sed iura deum genialia testorteque pater, non ille iubet, sed pervigil angor;ex quo primus Hymen movitque infausta sinistramIuno facem, semper lacrimis gemituque propinquoexturbata quies, non si mihi tigridis horroraequoreasque super rigeant praecordia cautes,ferre queam; tu solus opem, tu summa medendiiura tenes; da bella, pater, generique iacentisaspice res humiles, atque hanc, pater, aspice prolemexsulis; huic olim generis pudor, o ubi primahospitia et iunctae testato numine dextrae!hic certe est, quem fata dabant, quem dixit Apollo;non egomet tacitos Veneris furata caloresculpatamve facem: tua iussa verenda tuosquedilexi monitus, nunc qua feritate dolentisdespiciam questus? nescis, pater optime, nescis,quantus amor castae misero nupsisse marito.et nunc maesta quidem grave et inlaetabile munus,ut timeam doleamque, rogo; sed eum oscula rumpetmaesta dies, cum rauca dabunt abeuntibus armissigna tubae saevoque genas fulgebitis auro,ei mihi! care pater, iterum fortasse rogabo.’Illius umenti carpens pater oscula vultu:‘non equidem has umquam culparim, nata, querellas;pone metus, laudanda rogas nec digna negari,sed mihi multa dei—nec tu sperare, quod urges,desine—, multa metus regnique volubile pondussubiciunt animo, veniet, qui debitus istis,nata. modus, neque te incassum flevisse querens.tu solare virum, neu sint dispendia iustaedura morae: magnos cunctamur, nata, paratus.proficitur bello.’ dicentem talia nascens