ditior ille animi, cui tu, Dictaee, secundasimpuleris manifestus aves. mirum unde, sed olimhic honor alitibus, superae seu conditor aulaesic dedit effusum chaos in nova semina texens,seu quia mutatae nostraque ab origine versiscorporibus subiere notos, seu purior axisamotumque nefas et rarum insistere terrisvera docent; tibi, summe sator terraeque deumque,scire licet, nos Argolicae primordia pugnaeventurumque sinas caelo praenosse laborem.si datur et duris sedet haec sententia Parcissolvere Echionias Lernaea cuspide portas,signa feras laevusque tones; tunc omnis in astrisconsonet arcana volucris bona murmura lingua,si prohibes, hic necte moras dextrisque profundumalitibus praetexe diem.’ sic fatus, et altomembra locat scopulo; tunc plura ignotaque iungitnumina et immensi fruitur caligine mundi.Postquam rite diu partiti sidera cunctisperlegere animis oculisque sequacibus auras,tunc Amythaonius longo post tempore vates:‘nonne sub excelso spirantis limite caeli,Amphiarae, vides, cursus ut nulla serenosales agat liquidoque polum complexa meatupendeat aut fugiens placabile planxerit omen?non comes obscurus tripodum, non fulminis ardensvector adest, flavaeque sonans avis unca Minervae,non venit auguriis melior; quin vultur et altisdesuper accipitres exsultavere rapinis,monstra volant, dirae stridunt in nube volucres,nocturnaeque gemunt striges et feralia bubodamna canens, quae prima deum portenta sequamur?hisne dari. Thymbraee, polum? simul ora recurvoungue secant rabidae planctumque imitantibus alisexagitant zephyros et plumea pectora caedunt.’ille sub haec: ‘equidem varii, pater, omina Phoebisaepe tuli: iam tum. prima cum pube virentemsemideos inter pinus me Thessala regesduceret, hic casus terraeque malisque canentemobstipuere duces, nec me ventura locuto