principia irarum, quaeque orsus uterque vicissim,quis locus insidiis, tacito quae tempora bello,qui contra quantaque duces, ubi maximus illisudor, et indicio servatum Maeona tristiexponit, cui fida manus proceresque socerqueadstupet oranti, Tyriisque incenditur exsul.Solverat Hesperii devexo margine pontiflagrantes Sol pronus equos rutilamque lavabatOceani sub fonte comam, cui turba profundiNereos et rapidis adcurrunt passibus Horae,frenaque et auratae textum sublime coronaederipiunt, laxant calidis umentia lorispectora; pars meritos vertunt ad molle iugalesgramen et erecto currum temone supinant.nox subiit curasque hominum motusque ferarumcomposuit nigroque polos involvit amictu,illa quidem cunctis, sed non tibi mitis, Adraste,Labdacioque duci: nam Tydea largus habebatperfusum magna virtutis imagine somnus,et iam noctivagas inter deus armifer umbrasdesuper Arcadiae fines Nemeaeaque ruraTaenariumque cacumen Apollincasque Therapnasarmorum tonitru ferit et trepidantia cordaimplet amore sui. comunt Furor Iraque cristas,frena ministrat equis Pavor armiger, at vigil omniFama sono vanos rerum succincta tumultusantevolat currum flatuque impulsa gementumalipedum trepidas denso cum murmure plumasexcutit: urget enim stimulis auriga emeritisfacta, infecta loqui, curruque infestus ab altoterga comamque deae Scythica pater increpat hasta,qualis ubi Aeolio dimissos carcere Ventosdux prae se Neptunus agit magnoque volentesincitat Aegaeo; tristis comitatus eunticircum lora fremunt Nimbique Hiemesque profundaeNubilaque et vulso terrarum sordida fundoTempestas: dubiae motis radicibus obstantCyclades, ipsa tua Mycono Gyaroque revelli,Dele, times magnique iidem testaris alumni.Septima iam nitidum terris Aurora deisque