dum trepidi exsanguesque metu, dum funera portant,nunc, socer, haec dum non manus excidit; ipse ego fessusquinquaginta illis heroum immanibus umbrisvulneraque ista ferens putri insiccata cruoreprotinus ire peto!’ trepidi de sedibus adstantInachidae, cunctisque prior Cadmeius herosaccurrit vultum deiectus et ‘o ego divisinvisus vitaeque nocens haec vulnera cernointeger! hosne mihi reditus, germane, parabas?in me haec tela mei ! pro vitae foeda cupido!infelix, fratri facinus tam grande negavi,et nunc vestra quidem maneant in pace quietamoenia, nec vobis tanti sim causa tumultushospes adhuc, scio—nec me adeo res dextra levavit—,quam durum natis, thalamo quam triste revelli,quam patria; non me ullius domus anxia culpetrespectentve truces obliquo lumine matres,ibo libens certusque mori, licet optima coniunxauditusque iterum revocet socer; hunc ego Thebis,hunc, germane, tibi iugulum et tibi, maxime Tydeu,debeo.’ sic variis pertemptat pectora dictisobliquatque preces, commotae questibus iraeet mixtus lacrimis caluit dolor; omnibus ultronon iuvenum modo, sed gelidis et inertibus aevopectoribus mens una subit, viduare penates,finitimas adhibere manus, iamque ire. sed altusconsiliis pater imperiique haud flectere moleminscius: ‘ista quidem superis curaeque medendalinquite. quaeso, meae, nec te germanus inultosceptra geret, neque nos avidi promittere bellum.at nunc egregium tantoque in sanguine ovantemexcipite Oeniden, animosaque pectora laxetsera quies: nobis dolor haud rationis egebit.’Turbati extemplo comites et pallida coniunxTydea circum omnes fessum bellique viaequestipantur. laetus mediis in sedibus aulaeconstitit, ingentique exceptus terga columna,vulnera dum lymphis Epidaurius eluit Idmon,nunc velox ferro, nunc ille tepentibus herbismitior, ipse alta seductus mente renarrat