ut vero infames scopulos silvamque nefandamperventum, ceu nulla prius lamenta nec atrimanassent imbres, sic ore miserrimus unoexoritur fragor, aspectuque accensa cruentoturba furit: stat sanguineo discissus amictuLuctus atrox caesoque invitat pectore matres,scrutantur galeas frigentum inventaque monstrantcorpora, prociduae super externosque suosque,hae pressant in tabe comas, hae lumina signantvulneraque alta rigant lacrimis,pars spicula dextranequiquam parcente trahunt, pars molliter aptantbracchia trunca loco et cervicibus ora reponunt.At vaga per dumos vacuique in pulvere campimagna parens iuvenum, gemini nunc funeris, Idesqualentem sublata comam liventiaque oraungue premens—nec iam infelix miserandaque, verumterror inest lacrimis—, per et arma et corpora passimcanitiem impexam dira tellure volutansquaerit inops natos omnique in corpore plangit.Thessalis haud aliter bello gavisa recenti,cui gentile nefas hominem renovare canendo.multifida attollens antiqua lumina cedronocte subit campos versatque in sanguine functumvulgus et explorat manes, cui plurima bustoimperet ad superos: animarum maesta querunturconcilia, et nigri pater indignatur Averni.Illi in secessu pariter sub rupe iacebantfelices, quos una dies, manus abstulit una,pervia vulneribus media trabe pectora nexi.ut vidit lacrimisque oculi patuere profusis:‘hosne ego complexus genetrix, haec oscula, nati,vestra tuor? sic vos extremo in fine ligavitingenium crudele necis? quae vulnera tractem,quae prius ora premam? vosne illa potentia matris,vos uteri fortuna mei, qua tangere divosrebar et Ogygias titulis anteire parentes?at quanto melius dextraque in sorte iugatae,quis steriles thalami nulloque ululata dolorerespexit Lucina domum! mihi quippe malorumcausa labor; sed nec bellorum in luce patenti