molliaque eiecta delambit vellera lingua.Ille etiam Thebas spoliis et sanguine plenusisset et attonitis sese populoque duciqueostentasset ovans, ni tu, Tritonia virgo,flagrantem multaque operis caligine plenumconsilio dignata virum: ‘sate gente superbiOeneos, absentes cui dudum vincere Thebasadnuimus, iam pone modum nimiumque secundisparce deis: huic una fides optanda labori,fortuna satis usus abi.’ restabat acerbisfuneribus socioque gregi non sponte superstesHaemonides—ille haec praeviderat. omina doctusaeris et nulla deceptus ab alite—Maeon,nec veritus prohibere ducem, sed fata monentemprivavere fide. vita miserandus inertidamnatur; trepido Tydeus immitia mandat:‘quisquis es Aonidum, quem crastina munere nostromanibus exemptum mediis Aurora videbit,haec iubeo perferre duci: cinge aggere portas,tela nova, fragiles aevo circum inspice muros,praecipue stipare viros densasque mementomultiplicare acies! fumantem hunc aspice lateense meo campum: tales in bella venimus.’Haec ait, et meritae pulchrum tibi. Pallas, honoremsanguinea de strage parat, praedamque iacentemcomportat gaudens ingentiaque acta recenset.quercus erat tenerae iam longum oblita iuventaeaggere camporum medio, quam plurimus ambitfrondibus incurvis et crudo robore cortex.huic leves galeas perfossaque vulnere crebroinserit arma ferens, huic truncos ictibus ensessubligat et tractas membris spirantibus hastas,corpora tunc atque arma simul cumulata superstansincipit—oranti nox et iuga longa resultant—:‘diva ferox, magni decus ingeniumque parentis,bellipotens, cui torva genis horrore decorocassis et asperso crudescit sanguine Gorgon,nec magis ardentes Mavors hastataque pugnaeimpulerit Bellona tubas, huic adnue sacro,seu Pandionio nostras invisere noctes