Nondum cuncta polo vigil inclinaverat astraortus et instantem cornu tenuiore videbatLuna diem, trepidas ubi iam Tithonia nubesdiscutit ac reduci magnum parat aethera Phoebo:agmina iam raris Dircaea penatibus errant,noctis questa moras; quamvis tunc otia tandemet primus post bella sopor, tamen aegra quietempax fugat et saevi meminit victoria belli,vix primo proferre gradum et munimina vallisolvere, vix totas reserare audacia portas;stant veteres ante ora metus campique vacantishorror: ut adsiduo iactatis aequore tellusprima labat, sic attoniti nil comminus iremirantur fusasque putant adsurgere turmas,sic ubi perspicuae scandentem limina turrisIdaliae volucres fulvum aspexere draconem,intus agunt natos et feta cubilia vallantunguibus imbellesque citant ad proelia pinnas;mox ruerit licet ille retro, tamen aera nudumcandida turba timet, tandemque ingressa volatushorret et a mediis etiamnum respicit astris.Itur in exsanguem populum bellique iacentisrelliquias, quacumque dolor luctusque cruentiexegere duces; hi tela, hi corpora, at illicaesorum tantum ora vident alienaque iuxtapectora; pars currus deflent viduisque loquuntur,hoc solum quia restat, equis; pars oscula Aguntvulneribus magnis et de virtute queruntur.,frigida digeritur strages: patuere recisaecum capulis hastisque manus mediisque sagittaeluminibus stantes; multis vestigia caedisnulla, ruunt planctu pendente et ubique parato,at circum informes truncos miserabile surgitcertamen, qui iusta ferant, qui funera ducant.saepe etiam hostiles — lusit Fortuna parumper —decepti flevere viros; nec certa facultasnoscere, quem miseri vitent calcentve cruorem,at quibus est inlaesa domus vacuique doloris,aut deserta vagi Danaum tentoria lustrantimmittuntque faces, aut — quae post bella facultas 3 —