volnus et infelix lustratur sanguine lectus,illius exili stridentem in pectore plagamIsmene conlapsa super lacrimisque comisquesiccabat plangens: qualis Marathonide silvaflebilis Erigone caesi prope funera patrisquestibus absumptis tristem iam solvere nodumcoeperat et fortes ramos moritura ligabat.Et iam laeta ducum spes elusisse duorumres Amphionias alio sceptrumque malignatranstulerat Fortuna manu, Cadmique tenebatiura Creon. miser heu bellorum terminus! illipugnarant fratres, hunc et Mavortia clamantsemina, et impensus patriae paulo ante Menoeceusconciliat populis, scandit fatale tyrannisflebilis Aoniae solium: pro blanda potestaset sceptri malesuadus amor! numquamne priorumhaerebunt documenta novis? iuvat ecce nefastostare loco Tegimenque manu tractare cruentum!quid, melior Fortuna, potes? iam flectere patremincipit atque datis abolere Menoecea regnis.primum adeo saevis imbutus moribus aulaeindicium specimenque sui iubet igne supremoarceri Danaos, nudoque sub axe relinquiinfelix bellum et tristes sine sedibus umbras,mox reducem Ogygiae congressus limine portaeOedipodem extimuit paulum, seseque minoremconfessus tacite, promptamque coercuit iram;sed redit in regem caecumque audentius hostemincrepitans procul, inquit, ‘abi, victoribus omeninvisum, et Furias averte ac moenia lustradiscessu Thebana tuo! spes longa peracta est:vade, iacent nati. quae iam tibi vota supersunt?‘ Horruit instinctu rabido, steteruntque trementesceu visu squalore genae, seniumque recessit,tunc natam baculumque manu dimisit, et iraeinnixus tumido vocem de pectore rumpit:‘iamne vacat saevire, Creon? modo perfida regnafortunaeque locum nostrae, miserande, subisti,et tibi iam fas est regum calcare ruinas?iam tumulis victos, socios iam moenibus arces?