ceu templis decus et patriae laturus ovanti,arma etiam spoliare cupit; nondum ille peractismanibus ultrices animam servabat in iras.utque superstantem pronumque in pectora sensit,erigit occulte ferrum vitaeque labantisrelliquias tenues odio supplevit, et ensemiam laetus fati fraterno in corde reliquit.ille autem: ‘vivisne an adhuc manet ira superstes,perfide, nec sedes umquam meriture quietas?huc mecum ad manes! illic quoque pacta reposcam,si modo Agenorei stat Gnosia iudicis urna,qua reges punire datur.’ nec plura locutusconcidit et totis fratrem gravis obruit armis.Ite truces animae funestaque Tartara letopolluite et cunctas Erebi consumite poenas!vosque malis hominum, Stygiae, iam parcite, divae:omnibus in terris scelus hoc omnique sub aevoviderit una dies, monstrumque infame futurisexcidat, et soli memorent haec proelia reges.At genitor sceleris comperto fine profundiserupit tenebris, saevoque in limine profertmortem imperfectam: veteri stat sordida taboutraque canities, et durus sanguine crinisobnubit furiale caput; procul ora genaequeintus et effossae squalent vestigia lucis.virgo autem impositae sustentat pondera laevae,dextra sedet baculo, qualis si puppe relictaexosus manes pigri sulcator Averniexeat ad superos solemque et pallida turbetastra, nec ipse diu fortis patiensque superniaeris; interea longum cessante magistrocrescat opus, totisque exspectent saecula ripis:talis init campum, comitique extrema gementiduc, ait, ‘ad natos patremque recentibus, oro,inice funeribus!’ cunctatur nescia virgo,quid paret; impediunt iter implicitosque moranturarma, viri, currus, altaque in strage senilesdeficiunt gressus et dux miseranda laborat,ut quaesita diu monstravit corpora clamorvirginis, insternit totos frigentibus artus.