pendentisque etiam perstrinxit Tydeos armos,labitur egregii nondum ducis immemor Hopleus,exspiratque tenens — felix, si corpus ademptumneseiat — et saevas talis descendit ad umbras.viderat hoc retro conversus et agmina sentitiuncta Dymas, dubius precibusne subiret an armisinstantes; arma ira dabat, fortuna precari,non audere iubet: neutri fiducia coepto,distulit ira preces; ponit miserabile corpusante pedes, tergoque graves, quas forte ferebat,tigridis exuvias, in laevam torquet et obstatexsertum obiectans mucronem, inque omnia telaversus et ad caedem iuxta mortemque paratus:ut lea, quam saevo fetam pressere cubilivenantes Numidae, natos erecta superstatmente sed incerta, torvum ac miserabile frendens;illa quidem turbare globos et frangere morsutela queat, sed prolis amor crudelia vincitpectora, et a media catulos circumspicit ira.et iam laeva viro, quamvis saevire vetaretAmphion, erepta manus, puerique trahunturora supina comis, serus tunc denique supplexdemisso mucrone rogat: ‘moderatius, oro,ducite, fulminei per vos cunabula BacchiInoamque fugam vestrique Palaemonis annos!si cui forte domi natorum gaudia, si quishic pater, angusti puero date pulveris haustusexiguamque facem! rogat, en rogat ipse tacentisvoltus: ego infandas potior satiare volucres,me praebete feris, ego bella audere coegi.’immo ait Amphion, ‘regem si tanta cupidocondere, quae timidis belli mens, ede, Pelasgis,quid fracti exsanguesque parent; cuncta ocius effer,et vita tumuloque ducis donatus abito.’horruit et toto praecordia protinus Arcasimplevit capulo. summumne hoc cladibus inquit,‘deerat, ut adflictos turparem ego proditor Argos?nil emimus tanti, nec sic velit ipse cremari.’sic ait. et magno proscissum volnere pectusiniecit puero, supremaque murmura volvens: