comminus ora ferens Cirrhaei in limine templiconstitit et sacras ita vocibus asperat iras:‘non missus, Thymbraee, tuos supplexve penatesadvenio: mea me pietas et conscia virtushas egere vias. ego sum, qui caede subegi,Phoebe, tuum mortale nefas, quem nubibus atriset squalente die, nigra quem tabe sinistriquaeris, inique, poli. quodsi monstra effera magniscara adeo superis, iacturaque vilior orbimors hominum et saevo tanta inclementia caelo est,quid meruere Argi? me, me, divum optime, solumobiecisse caput fatis praestabat, an illudlene magis cordi, quod desolata domorumtecta vides, ignique datis cultoribus omnislucet ager? sed quid fando tua tela manusquedemoror? exspectant matres, supremaque fiuntvota mihi. satis est: merui, ne parcere velles.proinde move pharetras arcusque intende sonorosinsignemque animam leto demitte; sed illum,pallidus Inachiis qui desuper imminet Argis,dum morior, dispelle globum.’ Sors aequa merentesrespicit, ardentem tenuit reverentia caedisLetoiden, tristemque viro submissus honoremlargitur vitae; nostro mala nubila caelodiffugiunt, at tu stupefacti a limine Phoebiexoratus abis. inde haec stata sacra quotannissollemnes recolunt epulae, Phoebeaque placattempla novatus honos, has forte invisitis arasvos quae progenies? quamquam Calydonius Oeneuset Parthaoniae, si dudum certus ad auresclamor iit, tibi iura domus, tu pande, quis Argosadvenias, quando hae variis sermonibus horae.’Deiecit maestos extemplo Ismenius herosin terram vultus, taciteque ad Tydea laesumobliquare oculos; tum longa silentia movit:‘non super hos divum tibi sum quaerendus honores,unde genus, quae terra mihi, quis defluat ordosanguinis antiqui: piget inter sacra fateri,sed si praecipiant miserum cognoscere curae,Cadmus origo patrum, tellus Mavortia Thebe,