Ecce autem antiquam fato Calydona relinquensOlenius Tydeus—fraterni sanguinis illumconscius horror agit—eadem sub nocte soporalustra terit, similesque notos dequestus et imbres,infusam tergo glaciem et liquentia nimbisora comasque gerens subit uno tegmine, cuiusfusus humo gelida partem prior hospes habebat,hic vero ambobus rabiem fortuna cruentamadtulit: haud passi sociis defendere noctemculminibus, paulum alternis in verba minasquecunctantur; mox ut iactis sermonibus iraeintumuere satis, tum vero erectus uterqueexsertare umeros undamque lacessere pugnam,celsior ille gradu procera in membra simulqueinteger annorum, sed non et viribus infraTydea fert animus, totosque infusa per artusmaior in exiguo regnabat corpore virtus,iam crebros ictus ora et cava tempora circumobnixi ingeminant, telorum aut grandinis instarRiphaeae, flexoque genu vacua ilia fundunt.non aliter quam Pisaeo sua lustra Tonanticum redeunt crudisque virum sudoribus ardetpulvis; at hinc teneros caveae dissensus ephebosconcitat, exclusaeque exspectant praemia matres:sic alacres odio nullaque cupidine laudisaccensi incurrunt, scrutatur et intima vultusunca manus penitusque oculis cedentibus intrat.forsan et accinctos lateri—sic ira ferebat—nudassent enses, meliusque hostilibus armislugendus fratri, iuvenis Thebane, iaceres,ni rex, insolitum clamorem et pectore ab altostridentes gemitus noctis miratus in umbris,movisset gressus, magnis cui sobria curispendebat somno iam deteriore senectus,isque ubi progrediens numerosa luce per altaatria dimotis adverso limine claustristerribilem dictu faciem, lacera ora putresquesanguineo videt imbre genas: ‘quae causa furoris,externi iuvenes—neque enim meus audeat istascivis in usque manus—, quisnam implacabilis ardor