Legatos non est regis non dimittere,Nec est difficile poenas culpae imponere;Sed hoc feretis pro iudicio praemium:Non veto dimitti, verum cruciari fame,Ne ventrem continere non possint suum.Illi autem qui miserunt vos tam futtilesNumquam carebunt hominis contumelia.Ita nunc legatos exspectant et posteriNovum et venire qui videt culum olfacit.Qui fert malis auxilium post tempus dolet.Gelu rigentem quidam colubram sustulitSinuque fovit contra se ipse misericors:Namque ut refecta est necuit hominem protinus.Hanc alia cum rogaret causam facinoris,Respondit: Ne quis discat prodesse improbis.Vulpes, cubile fodiens, dum terram eruitAgitque pluris altius cuniculos,Pervenit ad draconis speluncam ultimam,Custodiebat qui thesauros abditos.Hunc simul aspexit: Oro ut imprudentiaeDes primum veniam; deinde si pulchre vides,Quam non conveniens aurum sit vitae meae,Respondeas clementer. Quem fructum capisHoc ex labore, quodve tantum est praemiumUt careas somno et aevum in tenebris exigas?Nullum inquit ille verum hoc ab summo mihiIove attributum est. Ergo nec sumis tibiNec ulli donas quicquam? Sic fatis placet.Nolo irascaris, libere si dixero:Dis est iratis natus, qui est similis tibi.Abiturus illuc, quo priores abierunt,Quid mente caeca miserum torques spiritum?Tibi dico, avare, gaudium heredis tui,Qui ture superos, ipsum te fraudas cibo,Qui tristis audis musicum citharae sonum,Quem tibiarum macerat iucunditas,Obsoniorum pretia cui gemitum exprimunt,Qui dum quadrantes aggeras patrimonioCaelum fatigas sordido periurio,Qui circumcidis omnem impensam funeri