Hanc persecuta mater orare incipit,Ne tantum miserae luctum importaret sibi.Contempsit illa, tuta quippe ipso loco.Vulpes ab ara rapuit ardentem facemTotamque flammis arborem circumdedit,Hosti dolorem damno miscens sanguinis.Aquila ut periclo mortis eriperet suosIncolumes natos supplex vulpi tradidit.Plerumque stulti risum dum captant levem,Gravi destringunt alios contumeliaEt sibi nocivum concitant periculum.Asellus apro cum fuisset obvius:Salve inquit frater. Ille indignans repudiatOfficium et quaerit, cur sic mentiri velit.Asinus demisso pene: Similem si negasTibi me esse, certe simile est hoc rostro tuo.Aper, cum vellet facere generosum impetum,Repressit iram et: Facilis vindicta est mihi,Sed inquinari nolo ignavo sanguine.Humiles laborant ubi potentes dissident.Rana in palude pugnam taurorum intuens:Heu quanta nobis instat pernicies! ait.Interrogata ab alia cur hoc diceret,De principatu cum illi certarent gregisLongeque ab ipsis degerent vitam boves:Est statio separata ac diversum genus;Expulsus regno nemoris qui profugerit,Paludis in secreta veniet latibulaEt proculcatas obteret duro pede.Ita caput ad nostrum furor illorum pertinet.Qui se committit homini tutandum improbo,Auxilia dum requirit, exitium invenit.Columbae saepe cum fugissent miluumEt celeritate pennae vitassent necem,Consilium raptor vertit ad fallaciamEt genus inerme tali decepit dolo:Quare sollicitum potius aevum ducitis,Quam regem me creatis icto foedere,Qui vos ab omni tutas praestem iniuria?Illae credentes tradunt sese miluo;