Vatibus hic mos est, centum sibi poscere voces,centum ora et linguas optare in carmina centum,fabula seu maesto ponatur hianda tragoedo,vulnera seu Parthi ducentis ab inguine ferrum.Quorsum haec? aut quantas robusti carminis offasingens, ut par sit centeno gutture niti?grande locuturi nebulas Helicone legunto,si quibus aut Prognes aut si quibus olla Thyestaefervebit saepe insulso cenanda Glyconi.tu neque anhelanti, coquitur dum massa camino,folle premis ventos, nec clauso murmure raucusnescio quid tecum grave cornicaris inepte,nec seloppo tumidas intendis rumpere buccas.verba togae sequeris iunctura callidus acri,ore teres modico, pallentis radere moresdoctus et ingenuo culpam deligere ludo.hinc trahe quae dicis mensasque relinque Myceniscum capite et pedibus plebemque prandia noris.Non equidem hoc studeo, pullatis ut mihi nugispagina turgescat dare pondus idonea fumo.secrete loquimur, tibi nunc hortante Camenaexcutienda damus praecordia, quantaque nostraepars tua sit, Cornute, animae, tibi, dulcis amice,ostendisse iuvat, pulsa dinoscere cautusquid solidum crepet et pictae tectoria linguae.hic ego centenas ausim deposcere fauces,ut quantum mihi te sinuoso in pectore fixi,voce traham pura, totumque hoc verba resignentquod latet arcana non enarrabile fibra.Cum primum pavido custos mihi purpura cessitbullaque subcinctis Laribus donata pependit,cum blandi comites totaque impune Suburapermisit sparsisse oculos iam candidus umbo,cumque iter ambiguum est et vitae nescius errordiducit trepidas ramosa in compita mentes,me tibi supposui. teneros tu suscipis annosSocratico, Cornute, sinu. tunc fallere sollersadposita intortos extendit regula moreset premitur ratione animus vincique laboratartificemque tuo ducit sub pollice vultum.