cingitur interea Romanis Ardea signiset patitur longas obsidione moras,dum vacat et metuunt hostes committere pugnam,luditur in castris, otia miles agit.Tarquinius iuvenis socios dapibusque meroqueaccipit; ex illis rege creatus ait:‘dum nos sollicitos pigro tenet Ardea bellonec sinit ad patrios arma referre deos,cquid in officio torus est sociatis? et ecquidconiugibus nostris mutua cura sumus?’quisque suam laudat: studiis certamina crescunt,et fervet multo linguaque corque mero.surgit, cui dederat clarum Collatia nomen:non opus est verbis, credite rebus! ait.nox superest: tollamur equis urbemque petamus!dicta placent, frenis impediuntur equi,pertulerant dominos, regalia protinus illitecta petunt: custos in fore nullus erat.ecce nurus regis fusis per colla coronisinveniunt posito pervigilare mero.inde cito passu petitur Lucretia: nebat,ante torum calathi lanaque mollis erat.lumen ad exiguum famulae data pensa trahebant,inter quas tenui sic ait illa sono:‘mittenda est domino (nunc, nunc properate, puellae!)quam primum nostra facta lacerna manu.quid tamen auditis? nam plura audire potestis:quantum de bello dicitur esse super?postmodo victa cades: melioribus, Ardea, restas,improba, quae nostros cogis abesse viros,sint tantum reduces! sed enim temerarius illeest meus et stricto qualibet ense ruit.mens abit, et morior, quotiens pugnantis imagome subit, et gelidum pectora frigus habet.’desinit in lacrimas intentaque fila remittit,in gremio voltum deposuitque suum.hoc ipsum decuit: lacrimae decuere pudicae,et facies animo dignaque parque fuit.pone metum, veni! coniunx ait. illa revixitdeque viri collo dulce pependit onus.