ipse solum colui, cuius placidissima laevumradit harenosi Thybridis unda latus,hic, ubi nunc Roma est, incaedua silva virebat,tantaque res paucis pascua bubus erat.arx mea collis erat, quem volgus nomine nostronuncupat, haec aetas Ianiculumque vocat,tunc ego regnabam, patiens cum terra deorumesset, et humanis numina mixta locis,nondum Iustitiam facinus mortale fugarat(ultima de superis illa reliquit humum),proque metu populum sine vi pudor ipse regebat;nullus erat iustis reddere iura labor,nil mihi cum bello: pacem postesque tuebaret’ clavem ostendens haec ait arma gero.presserat ora deus. tunc sic ego nostra resolvivoce mea voces eliciente dei:‘cum tot sint Iani, cur stas sacratus in uno,hic ubi iuncta foris templa duobus habes?’ille manu mulcens propexam ad pectora barbamprotinus Oebalii rettulit arma Tati,utque levis custos armillis capta Sabinosad summae tacitos duxerit arcis iter.inde, velut nunc est, per quem descenditis, inquit‘arduus in valles et fora clivus erat.et iam contigerant portam, Saturnia cuiusdempserat oppositas invidiosa seras,cum tanto veritus committere numine pugnamipse meae movi callidus artis opus,oraque, qua pollens ope sum, fontana reclusisumque repentinas eiaculatus aquas;ante tamen madidis subieci sulphura venis,clauderet ut Tatio fervidus humor iter.cuius ut utilitas pulsis percepta Sabinis,quae fuerat, tuto reddita forma loco est.ara mihi posita est parvo coniuncta sacello:haec adolet flammis cum strue farra suis.’at cur pace lates motisque recluderis armis?nec mora, quaesiti reddita causa mihi est:‘ut populo reditus pateant ad bella profecto,tota patet dempta ianua nostra sera.