incipit Alcmene: “Faveant tibi numina saltemconripiantque moras, tum cum matura vocabispraepositam timidis parientibus Ilithyiam,quam mihi difficilem Iunonis gratia fecit.Namque laboriferi cum iam natalis adessetHerculis et decimum premeretur sidere signum,tendebat gravitas uterum mihi, quodque ferebam,tantum erat, ut posses auctorem dicere tectiponderis esse Iovem. Nec iam tolerare laboresulterius poteram: quin nunc quoque frigidus artus,dum loquor, horror habet, parsque est meminisse doloris.Septem ego per noctes, totidem cruciata diebus,fessa malis tendensque ad caelum bracchia magnoLucinam Nixosque pares clamore vocabam.Illa quidem venit, sed praecorrupta meumquequae donare caput Iunoni vellet iniquae.Utque meos audit gemitus, subsedit in illaante fores ara dextroque a poplite laevumpressa genu digitis inter se pectine iunctissustinuit partus. Tacita quoque carmina vocedixit, et inceptos tenuerunt carmina partus.Nitor et ingrato facio convicia demensvana Iovi cupioque mori moturaque durosverba queror silices. Matres Cadmeides adsuntvotaque suscipiunt exhortanturque dolentem.Una ministrarum, media de plebe, Galanthis,flava comas, aderat, faciendis strenua iussis,officiis dilecta suis. Ea sensit iniquanescio quid Iunone geri, dumque exit et intratsaepe fores, divam residentem vidit in arabracchiaque in genibus digitis conexa tenentem,et “quaecumque es,” ait “dominae gratare: levata estArgolis Alcmene potiturque puerpera voto.”Exsiluit iunctasque manus pavefacta remisitdiva potens uteri: vinclis levor ipsa remissis.Numine decepto risisse Galanthida fama est:ridentem prensamque ipsis dea saeva capillistraxit, et e terra corpus relevare volentemarcuit inque pedes mutavit bracchia primos.Strenuitas antiqua manet, nec terga colorem