Talia dicenti curarum maxima nutrixnox intervenit, tenebrisque audacia crevit.Prima quies aderat, qua curis fessa diurnispectora somnus habet: thalamos taciturna paternosintrat et (heu facinus!) fatali nata parentemcrine suum spoliat praedaque potita nefandaper medios hostes (meriti fiducia tanta est)pervenit ad regem. Quem sic adfata paventem est:“Suasit amor facinus. Proles ego regia NisiScylla tibi trado patriaeque meosque penates.Praemia nulla peto nisi te. Cape pignus amorispurpureum crinem, nec me nunc tradere crinem,sed patrium tibi crede caput.” Scelerataque dextramunera porrexit. Minos porrecta refugitturbatusque novi respondit imagine facti:“Di te summoveant, o nostri infamia saecli,orbe suo, tellusque tibi pontusque negetur.Certe ego non patiar Iovis incunabula, Creten,qui meus est orbis, tantum contingere monstrum.”Dixit, et ut leges captis iustissimus auctorhostibus imposuit, classis retinacula solviiussit et aeratas impelli remige puppes.Scylla freto postquam deductas nare carinasnec praestare ducem sceleris sibi praemia vidit,consumptis precibus violentam transit in iram,intendensque manus, passis furibunda capillis,“quo fugis” exclamat, “meritorum auctore relicta,o patriae praelate meae, praelate parenti?Quo fugis, inmitis? cuius victoria nostrumet scelus et meritum est. Nec te data munera, nec tenoster amor movit, nec quod spes omnis in unumte mea congesta est? Nam quo deserta revertar?In patriam? Superata iacet. Sed finge manere:proditione mea clausa est mihi. Patris ad ora?Quem tibi donavi! Cives odere merentem,finitimi exemplum metuunt: exponimur orbae,terrarum nobis ut Crete sola pateret.Hac quoque si prohibes et nos, ingrate, relinquis,non genetrix Europa tibi ea, sed inhospita Syrtis,Armeniae tigres austroque agitata Charybdis.