flumen eras, interdum undis contrarius ignis.Nec minus Autolyci coniunx, Erysichthone nata,iuris habet. Pater huius erat, qui numina divumsperneret et nullos aris adoleret odores.Ille etiam Cereale nemus violasse securidicitur et lucos ferro temerasse vetustos.Stabat in his ingens annoso robore quercus,una nemus; vittae mediam memoresque tabellaesertaque cingebant, voti argumenta potentis.Saepe sub hac dryades festas duxere choreas,saepe etiam manibus nexis ex ordine truncicircuiere modum, mensuraque roboris ulnasquinque ter implebat. Nec non et cetera tantumsilva sub hac, silva quantum fuit herba sub omni.Non tamen idcirco ferrum Triopeius illaabstinuit famulosque iubet succidere sacrumrobur; et ut iussos cunctari vidit, ab unoedidit haec rapta sceleratus verba securi:“Non dilecta deae solum, sed et ipsa licebitsit dea, iam tanget frondente cacumine terram.”Dixit, et obliquos dum telum librat in ictus,contremuit gemitumque dedit Deoia quercus:et pariter frondes, pariter pallescere glandescoepere ac longi pallorem ducere rami.Cuius ut in trunco fecit manus impia vulnus,haud aliter fluxit discusso cortice sanguis,quam solet, ante aras ingens ubi victima taurusconcidit, abrupta cruor e cervice profundi.Obstipuere omnes, aliquisque ex omnibus audetdeterrere nefas saevamque inhibere bipennem.Adspicit hunc “mentis” que “piae cape praemia!” dixitThessalus, inque virum convertit ab arbore ferrumdetruncatque caput repetitaque robora caedit,redditus et medio sonus est de robore talis:“Nympha sub hoc ego sum Cereri gratissima ligno,quae tibi factorum poenas instare tuorumvaticinor moriens, nostri solacia leti.”Persequitur scelus ille suum, labefactaque tandemictibus innumeris adductaque funibus arborcorruit et multam prostravit pondere silvam.