caede recalfecit consorti sanguine telum.Dona deum templis nato victore ferebat,cum videt exstinctos fratres Althaea referri.Quae plangore dato maestis clamoribus urbemimplet et auratis mutavit vestibus atras.At simul est auctor necis editus, excidit omnisluctus et a lacrimis in poenae versus amorem est.Stipes erat, quem, cum partus enixa iaceretThestias, in flammam triplices posuere sorores;staminaque impresso fatalia pollice nentes“tempora” dixerunt “eadem lignoque tibique,o modo nate, damus.” Quo postquam carmine dictoexcessere deae, flagrantem mater ab igneeripuit ramum sparsitque liquentibus undis.Ille diu fuerat penetralibus abditus imisservatusque tuos, iuvenis, servaverat annos.Protulit hunc genetrix taedasque et fragmina poniimperat et positis inimicos admovet ignes.Tum conata quater flammis imponere ramum,coepta quater tenuit. Pugnant materque sororque,et diversa trahunt unum duo nomina pectus.Saepe metu sceleris pallebant ora futuri,saepe suum fervens oculis dabat ira ruborem.Et modo nescio quid similis crudele minantivultus erat, modo quem misereri credere posses.Cumque ferus lacrimas animi siccaverat ardor,inveniebantur lacrimae tamen. Utque carina,quam ventus ventoque rapit contrarius aestus,vim geminam sentit paretque incerta duobus:Thestias haud aliter dubiis adfectibus erratinque vices ponit positamque resuscitat iram.Incipit esse tamen melior germana parente,et consanguineas ut sanguine leniat umbras,impietate pia est. Nam postquam pestifer ignisconvaluit, “rogus iste cremet mea viscera” dixit.Utque manu dira lignum fatale tenebat,ante sepulcrales infelix adstitit aras“poenarum” que “deae triplices, furialibus,” inquit,“Eumenides, sacris vultus advertite vestros.Ulciscor facioque nefas: mors morte pianda est,