“ei mihi” conclamat. Vox est ubi cognita fidaeconiugis, ad vocem praeceps amensque cucurri.Semianimem et sparsas foedantem sanguine vesteset sua (me miserum!) de vulnere dona trahenteminvenio, corpusque meo mihi carius ulnismollibus attollo scissaque a pectore vestevulnera saeva ligo conorque inhibere cruorem,neu me morte sua sceleratum deserat, oro.Viribus illa carens et iam moribunda coegithaec se pauca loqui: “Per nostri foedera lectiperque deos supplex oro superosque meosque,per siquid merui de te bene perque manentemnunc quoque, cum pereo, causam mihi mortis, amorem,ne thalamis Auram patiare innubere nostris.”Dixit, et errorem tum denique nominis esseet sensi et docui. Sed quid docuisse iuvabat?Labitur, et parvae fugiunt cum sanguine vires.Dumque aliquid spectare potest, me spectat et in meinfelicem animam nostroque exhalat in ore;sed vultu meliore mori secura videtur.”Flentibus haec lacrimans heros memorabat: et ecceAeacus ingreditur duplici cum prole novoquemilite, quem Cephalus cum fortibus accipit armis.