vulnus erat: iugulum ferro Philomela resolvit.Vivaque adhuc animaeque aliquid retinentia membradilaniant. Pars inde cavis exsultat aenis,pars veribus stridunt: manant penetralia tabo.His adhibet coniunx ignarum Terea mensiset patrii moris sacrum mentita, quod unifas sit adire viro, comites famulosque removit.Ipse sedens solio Tereus sublimis avitovescitur inque suam sua viscera congerit alvum.Tantaque nox animi est, “Ityn huc accersite” dixit.Dissimulare nequit crudelia gaudia Procne,iamque suae cupiens exsistere nuntia cladis,“intus habes, quem poscis” ait. Circumspicit illeatque ubi sit quaerit. Quaerenti iterumque vocanti,sicut erat sparsis furiali caede capillis,prosiluit Ityosque caput Philomela cruentummisit in ora patris: nec tempore maluit ulloposse loqui et mentis testari gaudia dictis.Thracius ingenti mensas clamore repellitvipereasque ciet Stygia de valle sorores;et modo, si posset reserato pectore dirasegerere inde dapes inmersaque viscera gestit,flet modo seque vocat bustum miserabile nati,nunc sequitur nudo genitas Pandione ferro.Corpora Cecropidum pennis pendere putares:pendebant pennis. Quarum petit altera silvas,altera tecta subit; neque adhuc de pectore caedisexcessere notae, signataque sanguine pluma est.Ille dolore suo poenaeque cupidine veloxvertitur in volucrem, cui stant in vertice cristae;prominet inmodicum pro longa cuspide rostrum:nomen epops volucri, facies armata videtur.Hic dolor ante diem longaeque extrema senectaetempora Tartareas Pandiona misit ad umbras.Sceptra loci rerumque capit moderamen Erechtheus,iustitia dubium validisne potentior armis.Quattuor ille quidem iuvenes totidemque crearatfemineae sortis: sed erat par forma duarum.E quibus Aeolides Cephalus te coniuge felix,Procri, fuit; Boreae Tereus Thracesque nocebant,