iusserat inde boves gentisque illius euntiipse ducem dederat. Cum quo dum pascua lustro,ecce lacu medio sacrorum nigra favillaara vetus stabat tremulis circumdata cannis.Restitit et pavido “faveas mihi” murmure dixitdux meus; et simili “faveas” ego murmure dixi.Naiadum Faunine foret tamen ara rogabamindigenaeve dei, cum talia rettulit hospes:“Non hac, o iuvenis, montanum numen in ara est:illa suam vocat hanc, cui quondam regia coniunxorbem interdixit, quam vix erratica Delosorantem accepit, tum cum levis insula nabat.Illic incumbens cum Palladis arbore palmaeedidit invita geminos Latona noverca.Hinc quoque Iunonem fugisse puerpera ferturinque suo portasse sinu, duo numina, natos.Iamque Chimaeriferae, cum sol gravis ureret arva,finibus in Lyciae longo dea fessa laboresidereo siccata sitim conlegit ab aestu,uberaque ebiberant avidi lactantia nati.Forte lacum mediocris aquae prospexit in imisvallibus; agrestes illic fruticosa legebantvimina cum iuncis gratamque paludibus ulvam.Accessit positoque genu Titania terrampressit, ut hauriret gelidos potura liquores.Rustica turba vetat. Dea sic adfata vetantes:“Quid prohibetis aquis? usus communis aquarum est.Nec solem proprium natura nec aera fecitnec tenues undas: ad publica munera veni.Quae tamen ut detis, supplex peto. Non ego nostrosabluere hic artus lassataque membra parabam,sed relevare sitim. Caret os umore loquentiset fauces arent, vixque est via vocis in illis.Haustus aquae mihi nectar erit, vitamque fateboraccepisse simul: vitam dederitis in unda.Hi quoque vos moveant, qui nostro bracchia tenduntparva sinu:” et casu tendebant bracchia nati.Quem non blanda deae potuissent verba movere?Hi tamen orantem perstant prohibere minasque,ni procul abscedat, conviciaque insuper addunt.