Postera nocturnos aurora removerat ignes,solque pruinosas radiis siccaverat herbas:ad solitum coiere locum. Tum murmure parvomulta prius questi, statuunt, ut nocte silentifallere custodes foribusque excedere temptent,cumque domo exierint, urbis quoque tecta relinquant;neve sit errandum lato spatiantibus arvo,conveniant ad busta Nini lateantque sub umbraarboris. Arbor ibi, niveis uberrima pomisardua morus, erat, gelido contermina fonti.Pacta placent. Et lux, tarde discedere visa,praecipitatur aquis, et aquis nox exit ab isdem.Callida per tenebras versato cardine Thisbeegreditur fallitque suos, adopertaque vultumpervenit ad tumulum, dictaque sub arbore sedit.Audacem faciebat amor. Venit ecce recenticaede leaena boum spumantes oblita rictus,depositura sitim vicini fontis in unda.Quam procul ad lunae radios Babylonia Thisbevidit et obscurum timido pede fugit in antrum,dumque fugit, tergo velamina lapsa reliquit.Ut lea saeva sitim multa conpescuit unda,dum redit in silvas, inventos forte sine ipsaore cruentato tenues laniavit amictus.Serius egressus vestigia vidit in altopulvere certa ferae totoque expalluit orePyramus: ut vero vestem quoque sanguine tinctamrepperit, “una duos” inquit “nox perdet amantes.E quibus illa fuit longa dignissima vita,nostra nocens anima est: ego te, miseranda, peremi,in loca plena metus qui iussi nocte venires,nec prior huc veni. Nostrum divellite corpus,et scelerata fero consumite viscera morsu,o quicumque sub hac habitatis rupe, leones.Sed timidi est optare necem.” Velamina Thisbestollit et ad pactae secum fert arboris umbram;utque dedit notae lacrimas, dedit oscula vesti,“accipe nunc” inquit “nostri quoque sanguinis haustus!”quoque erat accinctus, demisit in ilia ferrum,nec mora, ferventi moriens e vulnere traxit.