victus et ostentis, quae plurima viderat, exitconditor urbe sua, tamquam fortuna locorum,non sua se premeret; longisque erroribus actuscontigit Illyricos profuga cum coniuge fines.Iamque malis annisque graves, dum prima retractantfata domus releguntque suos sermone labores,“num sacer ille mea traiectus cuspide serpens”Cadmus ait “fuerat, tum, cum Sidone profectusvipereos sparsi per humum, nova semina, dentes?Quem si cura deum tam certa vindicat ira,ipse precor serpens in longam porrigar alvum.”Dixit, et ut serpens in longam tenditur alvumdurataeque cuti squamas increscere sentitnigraque caeruleis variari corpora guttis.In pectusque cadit pronus. Commissaque in unumpaulatim tereti tenuantur acumine crura.Bracchia iam restant: quae restant bracchia tenditet lacrimis per adhuc humana fluentibus ora“accede, o coniunx, accede, miserrima,” dixit“dumque aliquid superest de me, me tange manumqueaccipe, dum manus est, dum non totum occupat anguis!”Ille quidem vult plura loqui, sed lingua repentein partes est fissa duas: nec verba volentisufficiunt, quotiensque aliquos parat edere questus,sibilat: hanc illi vocem natura reliquit.Nuda manu feriens exclamat pectora coniunx“Cadme, mane, teque, infelix, his exue monstris!Cadme, quid hoc? ubi pes, ubi sunt umerique manusqueet color et facies et, dum loquor, omnia? cur nonme quoque, caelestes, in eandem vertitis anguem?”Dixerat: ille suae lambebat coniugis orainque sinus caros, veluti cognosceret, ibatet dabat amplexus adsuetaque colla petebat.Quisquis adest (aderant comites), terretur: at illalubrica permulcet cristati colla draconis.Et subito duo sunt iunctoque volumine serpunt,donec in adpositi nemoris subiere latebras.Nunc quoque nec fugiunt hominem nec vulnere laeduntquidque prius fuerint, placidi meminere dracones.Sed tamen ambobus versae solacia formae