hanc pete, quodque procul montano gramine pasciarmentum regale vides, ad litora verte.”Dixit, et expulsi iamdudum monte iuvencilitora iussa petunt, ubi magni filia regisludere virginibus Tyriis comitata solebat.Non bene conveniunt nec in una sede moranturmaiestas et amor: sceptri gravitate relictaille pater rectorque deum, cui dextra trisulcisignibus armata est, qui nutu concutit orbem,induitur faciem tauri mixtusque iuvencismugit et in teneris formosus obambulat herbis.Quippe color nivis est, quam nec vestigia duricalcavere pedis nec solvit aquaticus auster.Colla toris exstant, armis palearia pendent,cornua parva quidem, sed quae contendere possisfacta manu, puraque magis perlucida gemma.Nullae in fronte minae, nec formidabile lumen;pacem vultus habet. Miratur Agenore nata,quod tam formosus, quod proelia nulla minetur.Sed quamvis mitem metuit contingere primo:mox adit et flores ad candida porrigit ora.Gaudet amans et, dum veniat sperata voluptas,oscula dat manibus; vix iam, vix cetera differt.Et nunc adludit viridique exsultat in herba,nunc latus in fulvis niveum deponit harenis;paulatimque metu dempto modo pectora praebetvirginea plaudenda manu, modo cornua sertisimpedienda novis. Ausa est quoque regia virgonescia quem premeret, tergo considere tauri,cum deus a terra siccoque a litore sensimfalsa pedum primis vestigia ponit in undis:inde abit ulterius mediique per aequora pontifert praedam. Pavet haec litusque ablata relictumrespicit, et dextra cornum tenet, altera dorsoimposita est; tremulae sinuantur flamine vestes.