finiat Ausoniae: certas ita dicere sortes.Dissidet et variat sententia, parsque negandumnon putat auxilium, multi retinere suamquenon emittere opem nec numina tradere suadent:dum dubitant, seram pepulere crepuscula lucem,umbraque telluris tenebras induxerat orbi,cum deus in somnis opifer consistere visusante tuum, Romane, torum, sed qualis in aedeesse solet, baculumque tenens agreste sinistracaesariem longae dextra deducere barbaeet placido tales emittere pectore voces:“Pone metus! Veniam simulacraque nostra relinquam.Hunc modo serpentem, baculum qui nexibus ambit,perspice et usque nota visu, ut cognoscere possis!Vertar in hunc, sed maior ero tantusque videbor,in quantum verti caelestia corpora debent.”Extemplo cum voce deus, cum voce deoquesomnus abit, somnique fugam lux alma secuta est.Postera sidereos aurora fugaverat ignes:incerti, quid agant, proceres ad templa petitiperveniunt operosa dei, quaque ipse morarisede velit, signis caelestibus indicet, orant.Vix bene desierant, cum cristis aureus altisin serpente deus praenuntia sibila misitadventuque suo signumque arasque foresquemarmoreumque solum fastigiaque aurea movitpectoribusque tenus media sublimis in aedeconstitit atque oculos circumtulit igne micantes.Territa turba pavet. Cognovit numina castosevinctus vitta crines albente sacerdos:“En deus est deus est! Animis linguisque favete,quisquis ades!” dixit. “Sis, o pulcherrime, visusutiliter populosque iuves tua sacra colentes !”Quisquis adest, visum venerantur numen, et omnesverba sacerdotis referunt geminata piumqueAeneadae praestant et mente et voce favorem.Adnuit his motisque deus rata pignora cristiset repetita dedit vibrata sibila lingua.Tum gradibus nitidis delabitur oraque retroflectit et antiquas abiturus respicit aras